Ik durf het haast niet te zeggen, maar eerlijk gezegd erger ik me wel eens als ik in vliegerbladen en -reclamemateriaal opeens naar een pagina’s vol jojo’s en speelgoed zit te staren. Geïrriteerd vraag ik me dan af wat in hemelsnaam de overeenkomst tussen vlieger en jojo, of houten speeltje, is. (Het enige antwoord waar ik op kan komen is dat bovenstaande producten meestal/vaak met een touwtje komen.)

Goed, traditioneel gezien was de vlieger in het westen speelgoed, en het is aardig om op een natte namiddag met een jojo te freubelen. Maar ik ken geen enkele vliegeraar die daarnaast ook jojo-fiel is. En naar ik meen zit het merendeel van vliegerend Nederland ook niet ’s avonds met een veredelde blokkendoos op de bank. Aan de andere kant zie ik een jojo-er of spelletjesfanaat ook niet direct een Peel of Revolution van honderden guldens kopen.

Mij bekruipt dan ook een gevoel van betutteling ik een pagina met jojo’s tussen de vliegerreclame opensla. Het geeft me het gevoel dat ik niet serieus word genomen in het uitoefenen van mijn hobby. Maar toch ziet de reclamewereld de vlieger nog steeds niet als een serieuze sport, en daar doen vliegerproducenten nauwelijks wat aan. Moeten wij als consumenten zelf aan de bel gaan trekken om serieus genomen te worden?

Laat ik duidelijk zijn, ik heb er niets op tegen dat een vliegerwinkel ook andere waren verkoopt om in de kostwinning te kunnen voorzien. Zolang dit niet ten koste gaat van professionele uitstraling van de vlieger. Want de vlieger verdient beter dan geadverteerd te worden tussen jojo en bordspel. Vliegersport of -spel? Sport, met een hoofdletter S!

22/11/1998

Advertenties