Hoewel ik er geen onderzoek naar heb gedaan, ben ik er van overtuigd dat de belangrijkste doodsoorzaak van vechtvliegers verstrikking is. Natuurlijk eist het verkeer ook zijn slachtoffers, maar daar blijft het meestal bij lichte verwondingen; een overreden vechtvlieger zal, zelfs met asfaltreliëf, vaak nog wel vliegen. Verstrikking, in boom, telefoon- of elektriciteitslijn, is in de meeste gevallen het einde voor een vechtvlieger.

Acteurs beelden de gevaren van vliegeren bij hoogspaningskabels uit

Na verstrikking onderneemt een vechtvlieger, vaak tevergeefs, verwoede pogingen om opnieuw los te breken en veroorzaakt diverse logistieke problemen voor Indonesië. Door het rukken en trekken aan de glaslijn doorsnijdt hij met zijn glaslijn de isolatie van telefoonlijnen, zodat kortsluiting ontstaat. Daarnaast trekken groepen verstrikte vechtvliegers in het hoogseizoen regelmatig elektriciteitslijnen kapot, waardoor hele stadswijken zonder stroom zitten.

Aan deze doodsstrijd komt pas definitief een einde als er regen valt, want water is fataal voor een papieren vechtvlieger. Binnen een mum van tijd vergaat het papier in de tropische stortregens. En omdat stokken en toom vrij langzaam vergaan blijft het overgebleven geraamte lang hangen, zacht wiegend door de wind langs de stokken, als een soort van waarschuwing voor soortgenoten.

Maar er is nu een nieuwe, veel robuustere generatie vechtvliegers. Voor slechts honderd roepia (tien cent) meer kan iedereen nu een vechtvlieger bekleed met een soort mylar kopen, vrijwel ongevoelig voor regen. Dit resulteert in een veel langere levensduur, zeg maar een vechtvlieger voor het leven. En aan de andere kant betekent het dat de doodsstrijd van verstrikte vechtvliegers veel langer duurt, en de problemen met betrekking tot telefoon- en elektriciteitslijnen alleen maar toe zal nemen. “Indonesië lijdt onder vliegergeweld” zou daarom wel eens een daadwerkelijke krantenkop kunnen zijn in de naaste toekomst.

02/12/1998 (Verschenen in Vlieger 99/2)

Advertenties