Regelgeving bestaat in Indonesië schijnbaar alleen om aan de laars gelapt te worden. Het land lijkt een heleboel regels te hebben waar niemand wat mee doet; de enige algemeen toepasbare verkeersregel, bijvoorbeeld, is dat je tegemoetkomend verkeer links probeert te passeren (en zelfs daaraan houdt men zich niet). En op een vliegerfeest gedragen Indonesiërs al net zo idioot. Regelmatig word ik nog onprettig verrast door het gebrek aan discipline en onbezonnen houding van het Indonesische publiek.

Neem nou bijvoorbeeld een afgebakend vliegerveld voor een festival, dat is voor Indonesiërs een uitdaging om massaal te betreden. Op zo’n volgepakt vliegerveld besloot ik, na lang aandringen door de festivalorganisatie, om toch maar een kleine vlieger op te laten. Maar na een geslaagde lancering kwam de Sanjo in een duikvlucht naar de grond, precies in een groepje mensen. Mijn visioenen van ingeslagen schedels en dergelijke bleken ongegrond, en zelfs de vlieger was onbeschadigd. Maar dat kan ik niet zeggen van de restanten van de milkshake-beker waar mijn vlieger zich had ingeboord, en de kleding van het groepje waarover de inhoud van de beker zich had uitgespreid. De tranen in mijn ogen tijdens de afhandeling van het incident waren dan ook niet van de schrik, maar van het ingehouden lachen.

Politieagenten besloten recht over het vliegerveld over te marcheren

Een ander voorbeeld wat me nog goed bijstaat is het peloton politieagenten dat besloot hun wandeling in te korten door recht over het vliegerveld over te marcheren. Terwijl ik mijn kunsten met een Parakite demonstreerde, en met flinke wind vlak boven de grond vloog, zag ik in mijn ooghoeken plotseling het tien man sterke groepje opduiken. In de straffe wind bereikte de vlieger de agenten voordat ik tijd had om over mijn eerste schrik heen te komen, en tot hilariteit van de toeschouwers doken alle agenten plat op hun buik. Alle agenten op één na, die zich een kwartslag omdraaide en vlieger recht op het lijf kreeg. De duidelijk hoorbare “ontploffing” (van de leeglopende Parakite) en wegvliegende pet deed mijn moed in de schoenen zakken, maar de schade bleef gelukkig beperkt. Geen schrammen of brandwonden, alleen een uitgescheurde verbinding van een toomlijn… en flink gezichtsverlies voor de agenten.

Gelukkig bleven bovenstaande ongelukken beperkt tot hilarische situaties, maar je moet er niet aan denken hoe fout het had kunnen gaan. En gaat het een keer fout, reken er dan maar op dat je als “rijke blanke” op kunt draaien voor de ziekenhuis kosten, zelfs als een ongeluk niet je eigen verantwoording was. Helaas, de ongedisciplineerdheid die de Indonesiërs tentoonstellen kunnen wij westerlingen ons niet veroorloven.

23/12/1998 (Verschenen in Vlieger 99/6)

Advertenties