Ik durf het haast niet te zeggen, maar eerlijk gezegd erger ik me verschrikkelijk als ik in vliegerbladen en -reclamemateriaal opeens naar pagina’s vol reclame voor jojo’s en ander speelgoed zit te staren. Ik moet zelfs met het schrijven van dit stukje oppassen dat ik niet opnieuw giftig word! Heb ik eindelijk een blad gevonden dat mijn hobby serieus neemt, denkt adverterend Nederland me blij te kunnen maken met hardplastic speeltjes of torens van hoogwaardig wrakhout.

Geërgerd vraag ik me dan af wat in hemelsnaam de overeenkomst is tussen vlieger en de gewraakte jojo of het houten gezelschapsspel. Goed, de traditionele westerse perceptie van de vlieger is inderdaad die van een stuk speelgoed. Maar het huidige gebruik van hightech ontwerpen en de modernste materialen weerlegt toch duidelijk deze verouderde gedachte? Ik ken dan ook geen enkele serieuze vliegeraar die professioneel de kunst van het jongleren beoefent, en geen van mijn vliegervrienden zit ’s avonds met een veredelde blokkendoos op de bank. Ook zie ik een serieuze spelletjesfanaat niet direct honderden guldens op tafel leggen om een Peel of Revolution te kopen.

Mij bekruipt dan ook een gevoel van betutteling ik een pagina met – in mijn ogen – plastic prullaria en veredelde blokkendozen in een vliegerblad open sla. Blijkbaar ziet adverterend Nederland de vlieger nog steeds niet als een serieuze sport, maar stopt me ondoordacht in hetzelfde verdomhoekje als de spelletjesfanaat. Nou sorry hoor, maar ik verdom het om in dat hoekje te blijven zitten! Als koning – want dat ben ik immers omdat ik klant ben – laat ik commercieel vliegerend Nederland weten geen prijs te stellen op al deze onzinnige reclame voor ongerelateerde producten.

Ter vergelijk, in veel landen in Azië wordt het beoefenen van de vliegersport wel serieus genomen. Terwijl men hier in het westen vol mededogen wordt aangekeken als je “toegeeft” dat je de vliegert, is vliegeren in Aziatische landen uitgegroeid tot topsport en kunstvorm. Ik neem maar als voorbeeld de wereldkampioenschappen vechtvliegeren, een topsport waarbij keer op keer de Aziaten winnen. En wat te denken van de vliegende kunstwerken uit China en Japan? Aan dergelijke kunstwerken wordt veel virtuositeit en aandacht besteedt om tot een evenwichtig eindresultaat in de lucht te komen. De echte uitdaging voor de westerse vliegerwereld ligt dan ook niet in het ontwerpen van de mooiste, grootste, snelste, of nieuwste vlieger maar in het verheffen van de vlieger tot sport en kunst. En daar hebben we ten opzichte van Azië een achterstand van “slechts” enige honderden jaren!

Gelukkig zijn er wel trends zichtbaar die erop duiden dat we die achterstand langzaam aan het inhalen zijn. Zo zijn er, in navolging van het buitenland, separate folders, met uitgebreide begeleidende informatie, beschikbaar over enkele specifieke takken binnen de vliegersport. Denk bijvoorbeeld aan de recente brochures over ‘kite-surfing’, het vliegeren op een surfplank. Daarnaast heeft het blad ‘Vlieger’ tot nu toe de advertentiewaanzin kunnen weerstaan. Er straalt dus nog een klein lichtje in het donkere vliegerwereldje, we gaan nog niet helemaal ten onder aan de commercie.

Laat ik duidelijk zijn, ik heb niets tegen reclame in vliegerbladen. Er is geen vuiltje aan de lucht als het om gerelateerde advertenties gaat. Zolang advertenties niet de boventoon gaan voeren, is adverteren een uitstekende optie om de kosten van een blad te verlagen. Maar advertenties moeten niet het gevoel wekken dat ze de lezer niet serieus nemen in het uitoefenen van zijn hobby. Want de vlieger verdient beter dan in een verdomhoekje te zitten tussen jojo en gezelschapsspel.

01/12/2000

Advertenties